ကုိဗစ္ေၾကာင့္ ထမင္းလုိက္ပုိ႔ ေနရတဲ့ စက္ရံုပုိင္ရွင္ သူေဌးတေယာက္ရဲ႕ ဖြင့္ဟဝန္ခံခ်က္

လုပ္ငန္းရွင္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဇနီး အြန္လိုင္းမွာ ဟင္းခ်က္ေရာင္းၿပီး သူငယ္ခ်င္းက သူ႔ကားနဲ႔ Delivery လိုက္ပို႔ေနတယ္။ တစ္ရက္ သူပစၥည္းလာပို႔တဲ့ တိုက္ေအာက္မွာ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ ဆုံတယ္..။

“မင္းကြာ..စက္႐ုံပိုင္ရွင္ႀကီးျဖစ္ေနၿပီး ဒါေတြ လုပ္ေနတာလား” ဆိုၿပီးေနာက္ေတာ့သူက အတည္ျပန္ေျဖတယ္. “လူေတြက လက္လုပ္လက္စားေတြ ဒုကၡေရာက္ၾကတာပဲ ျမင္တာကြ.. ငါတို႔လို လုပ္ငန္းရွင္ေတြ အႀကီးအက်ယ္ ထိတာကိုက် သိပ္မသိဘူး. ဆင္ပိန္ ကြၽဲေလာက္ေပါ့ကြာဆိုၿပီး ေျပာၾကတယ္..”

“မဟုတ္ဘူးသူငယ္ခ်င္း.. တကယ့္ကို အလုပ္ေကာင္းမယ့္ သၾကၤန္ကာလကိုေမွ်ာ္လင့္ၿပီး ငါ ဘဏ္တိုးနဲ႔ လုပ္ငန္းခ်ဲ႕ထားတာေတြ အတြက္ တစ္လ တစ္လကို သိန္း ေလးငါးဆယ္ မိုင္းနပ္ရွိတယ္ သူငယ္ခ်င္း.. အလုပ္ေတြ လုံးဝကို အကုန္ရပ္ကုန္ၿပီ.. ဒါတင္ပဲလား ဆိုေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူး… အလုပ္ေတြ ျပန္ေကာင္းသြားရင္ ဝုန္းခနဲ ျပန္စလို႔ရေအာင္ တစ္ခ်ိဳ႕ ဝန္ထမ္းေတြကို လစာ ေပးထားရေသးတယ္.. ”

“ဒီအေျခအေနမွာ ငါတို႔တစ္ခုခုမွ ထ မလုပ္လို႔ကို မရဘူး.. ၿပီးေတာ့ ဒီအခ်ိန္မွာ ေစ်းေရာင္းတာတို႔ Delivery လုပ္တာတို႔ကို ေပၚပင္ဆိုၿပီးေျပာၾကတယ္.. ဒါဆို ငါ့ကို အႀကံေပး ေျပာစမ္းကြာ… တစ္ျခားအလုပ္..ဘာလုပ္ရမလဲ.. ဘာမွ မရွိဘူးကြ..သူငယ္ခ်င္းရ.. တစ္ကမာၻလုံး စားေသာက္ကုန္ အြန္လိုင္းေရွာ့ပင္နဲ႔ Delivery ေျပာင္းလုပ္ေနၾကတာ.. ”

“အလုပ္မေကာင္းလို႔ ထိုင္ေနၾကတာခ်င္းအတူတူ လုပ္ငန္းရွင္ဆိုသူ အမ်ားစုမွာ အတိုးက တရိပ္ရိပ္တက္ေနဟ.. ဒီေကြ႕မွာ ဒီတက္နဲ႔ မေလွာ္ရင္ ငါတို႔က်န္ခဲ့မွာ..႐ိုး႐ိုးမက်န္ခဲ့ဘူးေနာ္.. ဘဝပ်က္ၿပီး က်န္ခဲ့မွာကြ.. ခဏေစာင့္အုံးကြာ..ေျပာစရာစကားမကုန္ေသးဘူး.. ေန႔လည္စာအမွီ သြားပို႔လိုက္အုံးမယ္.. ၇ လႊာ တက္ရမွာကြ..”

လႈပ္လီလႈပ္လဲ့နဲ႔ တိုက္ေပၚတက္သြားတဲ့ သူ႔ကို ေအာက္ကေန ေစာင့္ေနလိုက္တယ္.. ခဏေနေတာ့ သူျပန္ဆင္းလာတယ္.. နဖူးမွာတင္ေနတဲ့ ေခြၽးကိုသုတ္ၿပီး စကားဆက္တယ္.. “ၾကည့္တဲ့ အျမင္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးကြဲတာေပါ့.. ဒီအလုပ္မ်ိဳးဆိုတာ ႏြမ္းပါးတဲ့ သူေတြလုပ္ပါေစေပါ့.. ႏြမ္းပါးတဲ့သူ စီးေနတဲ့ စက္ဘီးက သူ႔ပိုက္ဆံနဲ႔သူ ဝယ္ထားတာ.. ငါတို႔ လုပ္ငန္းရွင္ဆိုသူ အမ်ားစုဟာ အိမ္ ကား လက္ရွိသုံးေနတဲ့ အသုံးအေဆာင္ အားလုံးနီးပါးကို ဘဏ္က အေႂကြးနဲ႔ သိမ္းပစ္လို႔ ရတယ္ကြ…”

“အေပၚယံကိုၾကည့္ၿပီး ဆုံးျဖတ္ရင္ေတာ့ ငါတို႔က ခ်မ္းသာတယ္ေပါ့.. ေပးရမယ့္အေႂကြးကို အကုန္ေရာင္းၿပီး ခုခ်က္ခ်င္းဆပ္ရမယ္ဆို မြဲသြားမယ့္ သူေဌးေတြ ပတ္ဝန္က်င္မွာ လက္ညႇိဳးထိုးမလြဲဘူးကြ.. ဒီအခ်ိန္က ဆင္းရဲသူ ခ်မ္းသာသူမေ႐ြး အကုန္ ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္.. ၿပီးေတာ့ မလြယ္တဲ့ အခ်က္ရွိပါေသးတယ္..”

“ငါတို႔ အေနအထားႀကီးနဲ႔ကြာ ဘယ္ေစ်းေရာင္းခ်င္ပါ့မလဲ.. ဘယ္ ကိုယ္တိုင္လိုက္ပို႔ခ်င္ပါ့မလဲ.. သူေဌးကြ.. သူေဌးလို ေနခဲ့ ထိုင္ခဲ့ သူမ်ားကို ခိုင္းခဲ့တာကြ.. မင္းက ငါဒီအလုပ္လုပ္လို႔ အံ့ၾသတယ္.. ငါကက် အဲဒီ မာန္ႀကီးခံေနၿပီး ခုခ်ိန္ထိ ဘာမွ ထ မလုပ္တဲ့ သူေတြကိုပဲ အံ့ၾသတာ.. ဘယ္သူေတြ ဘာေျပာေျပာ ငါကေတာ့ ငါ့ကိုယ္ငါေရာ ၊ ငါ့မိန္းမကိုေရာ ခ်ီးက်ဴးတယ္.. အလုပ္ႀကီးႀကီး ေသးေသး သမၼာ အာဇီဝ အလုပ္ျဖစ္လို႔ မရွက္ မေၾကာက္ လုပ္ရဲတာကိုပဲ ငါျမင္တယ္..”

သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ အေတာ္ၾကာ စကားေျပာၿပီးတဲ့ေနာက္ ရင္ထဲမွာ အေတြးေတြ အျပည့္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ အိမ္ကိုျပန္လာခဲ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ေနာက္တစ္ေနရာကို ပစၥည္းပို႔ဖို႔ လႈပ္လီ လႈပ္လဲ့နဲ႔ ကားေပၚျပန္တက္သြားေလရဲ႕…။

ကိုစိုးထိုက္ (ဖဒို)

Facebook Comments

Burmese Online News